funkcje

typ_wyniku -  tj. typ zwracanej wartości, określa rodzaj informacji, którą zwraca funkcja jako wynik (np. obliczeń, do wykorzystania przez inne części programu). Do zwracania wyniku służy instrukcja return (jeśli zwraca wartość 0 to typ int).   Jeśli funkcja nie zwraca wyniku (np. wykonuje tylko kod) to posiada typ void (ang. pusty).

nazwa_funkcji - umożliwia odwołanie się do jej kodu, reguły tworzenia nazwy funkcji takie jak przy nazwach zmiennych),  

lista_argumentów - (inaczej: lista parametrów formalnych) zawiera nazwy zmiennych wraz z ich typami przekazywane do funkcji (typ_argumentu1 nazwa_argumentu1, typ_argumentu2 nazwa_argumentu2, …) oddzielone przecinkami,

• typ_argumentu - np. int, double, bool  lub zdefiniowany przez użytkownika.

• nazwa_argumentu - pozwala odwoływać się do danego argumentu wewnątrz funkcji.

instrukcje do wykonania przez funkcje wpisywane są w nawiasach kamrowych {}

Przykład. Funkcja zwracająca wartość

#include <cstdlib>

#include <iostream>

using namespace std;

int suma(int a, int b)  {

    return a+b;

}

int main()

{

    cout << "5 + 10 = ";     

    cout << suma(5,10) << endl;

    system("PAUSE");

    return 0;

}

Komentarz

Definiujemy funkcje: nazwa suma (typ całkowity) do której będziemy przekazywać 2 liczby całkowite, stąd zwracany wynik też będzie całkowity. Argumenty są tego samego typu, ale błędem byłby zapis (int a,b).

W nawiasach klamrowych (ciało funkcji) umieszczamy instrukcje do wykonania przez funkcje suma umieszczając słowo kluczowe return i wyrażenie, przez co funkcja zwróci sumę przekazanych liczb

W funkcji głównej umieszczamy wywołanie, przekazując jako argumenty liczby 5 i 10 

Przykład. Program z funkcją niezwracającą wartości i bez argumentów

#include < iostream > 

#include < cstdlib > 

using namespace std;

void powitanie()

{  

   cout << "Witaj świecie" << endl;

}

int main(int argc, char** argv) {

    powitanie();

    return 0;

}

Komentarz

Słowo kluczowe void przed nazwą funkcji,  informuje, że funkcja nie zwraca żadnej wartości.

Funkcja ta dodatkowonie nie przyjmuje żadnych argumentów, bo wewnątrz nawiasów pusto.

Wewnątrz klamr (blok instrukcji; ciało funkcji) umieszczamy kod do wykonania, gdy funkcja zostanie wywołana

Wywołując funkcję nie zwracającą wartości, wpisujemy jej nazwę w odpowiednim miejscu w programie (np. funkcji głównej main): nazwa_funkcji

W przypadku funkcji z argumentami dodatkowo podajemy parametry aktualne:  nazwa_funkcji(lista parametrów aktualnych)

Przykład. Program z funkcją niezwracającą wartości z argumentem

#include < iostream > 

#include < cstdlib > 

using namespace std;

int m

void powitanie(int n)

{  

   cout << "Witaj świecie" << endl;

}

int main(int argc, char** argv) {

    cin >> m

    powitanie(m);

    return 0;

}

Przekazywanie argumentów przez wartość 

• do funkcji przekazywane są  (“kopiowane”) wartości argumentów aktualnych (“ich orginały” nie ulegają zmianie), które - podczas wykonania operacji na odpowiadających im argumentach formalnych wewnątrz funkcji - nie ulegają zmianie,

• operacje wykonywane na argumentach wewnątrz funkcji, nie wpływają na stan zmiennych poza funkcją (argumenty traktowane są jako zmienne lokalne), stąd przekaz przez wartość jest bezpieczny, ale wymaga kopiowania danych przy każdym wywołaniu funkcji (mało wydajne).

Deklaracja funkcji z przekazywaniem argumentów przez wartość:

typ_rezultatu_funkcji  nazwa_funkcji (lista argumentów)

Przekazywanie argumentów przez zmienną (referencję)

• do funkcji przekazywane są ("orginały") argumenty aktualne, które - w momencie użycia odpowiadających im argumentów formalnych - ulegają zmianie,

• w razie modyfikacji argumentu w funkcji zmianie ulegają dane znajdujące się poza nią, stąd przekaz przez referencję jest wydajniejszy, ale niebezpieczny (gdy taka zmiana niepożądana, można na liście argumentów stosować modyfikatory const, uniemożliwiające zmianę wartości argumentu wewnątrz funkcji)

Deklaracja funkcji z przekazywaniem argumentów przez zmienną (referencję):

typu_rezultatu_funkcji nazwa_funkcji (nazwa_typu &argument)

W deklaracji funkcji przed nazwa argumentu należy użyć znaku &

Przykład. Przekazywanie argumentów przez wartość.

#include <iostream>

using namespace std;

void zwieksz(int x)

{

   x = x+5;  //zwiększamy argument o 5; krótszy zapis x += 5

   cout << x << endl; //wartość arg. formalnego po modyf.

}

int main()

{

   int a;

   a = 10;

   cout << a << endl;

   zwieksz(a); // wywołanie funkcji

   cout << a << endl;

   return 0;

} 

Komentarz

Po uruchomieniu programu otrzymamy:

10 //argument aktualny przed wywołaniem

15//argument formalny po modyfikacji przez funkcję

10//argument aktualny po wywołaniu przez funkcję

Wywołując funkcję w miejsce argumentów formalnych np. x, y, przekazujemy wartość liczbową zmiennych a, b (argumenty aktualne; kopiowana jest ich wartość). Zmienne te (x i odpowiadająca mu a …) zajmują  oddzielne miejsce w pamięci komputera, stąd działania na wartościach zmiennych x, y nie mają wpływu na wynik wywołania funkcji z argumentami a, b. Wartość zmiennych a,b zarówno na początku jak i na końcu wykonywania funkcji nie ulega zmianie.

Przykład. Przekazywanie argumentów przez zmienną (referencję).

#include <iostream>

using namespace std;

void zwieksz(int &x)

{

   x = x+5;  //zwiększamy argument o 5; krótszy zapis x += 5

   cout << x << endl; //wartość arg. formalnego po modyf.

}

int main()

{

   int a;

   a = 10;

   cout << a << endl;

   zwieksz(a); // wywołanie funkcji

   cout << a << endl;

   return 0;

} 

Komentarz

Po uruchomieniu programu otrzymamy:

10 //argument aktualny przed wywołaniem

15//argument formalny po modyfikacji przez funkcję

15//argument aktualny po wywołaniu przez funkcję